Ποδοσφαιρικά το σαββατοκύριακο είχε μπόλικο ενδιαφέρον, όχι τόσο για αυτούς που πιστεύουν ότι π.χ. το Ρεάλ – Γρανάδα 5-0 είναι θέαμα (πόσο μάλλον το Μπαρτσελόνα – Παρί 6-1), αλλά γι αυτούς που εκλαμβάνουν ως ενδιαφέρον στο ποδόσφαιρο την γκέλα της κακής φετινής Μπαρτσελόνα στο Ριαθόρ, ή το ζόρι που έφαγε η Ρεάλ από τη Μπέτις.

Τέτοιου τύπου ενδιαφέρον είχε και το ΑΕΚ – ΠΑΟΚ, με το  3-0 να είναι ό,τι πρέπει και για τις δύο ομάδες: Αφενώς η Άεκ ήθελε επειγόντως τρίποντο και ψυχολογία για να μπει αρχικά στα playoffs και έπειτα να διεκδικήσει ό,τι μπορεί σε αυτά και αφετέρου ο ΠΑΟΚ έπρεπε  να φάει μια δυνατή γροθιά στο στομάχι για να συνέλθει από το «αν είχαμε τον Πρίγιοβιτς από το Σεπτέμβρη θα πέρναμε το πρωτάθλημα με περίπατο». Ας μην έβαζε ο Ροντρίγκεζ το πατσαβούρι μέσα στη Φιορεντίνα να σωθεί όλη η χρονιά και τώρα δεν θα  υπήρχε ούτε Πρίγιοβιτς, ούτε Ίβιτς. Η χρονιά του ΠΑΟΚ θα είναι επιτυχημένη ΜΟΝΟ εάν πάρει το κύπελλο ή τουλάχιστον φτάσει στον τελικό. Με αυτό το ρόστερ κι αυτό το μπάτζετ, το να περνάς από τους ομίλους του Γιουρόπα, να φτάνεις στους τέσσερις του κυπέλλου και να μπαίνεις  στα playoffs δεν θα έπρεπε να αποτελεί στόχο. Ομάδα όπως ο ΠΑΟΚ, αυτά τα καταφέρνει και με το 1/3 του φετινού μπάτζετ. Ο Αναστασιάδης διώχτηκε με την ομάδα πιο ψηλά απ ότι τώρα και με σύνολο 5-6 παίχτες πρώτης γραμμής στο ρόστερ. Ο Ίβιτς είναι τρίτος, με 5 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο και 4 βαθμούς διαφορά από τον έκτο, έχει το καλύτερο ίσως ρόστερ της κατηγορίας και σίγουρα το καλύτερο ρόστερ του ΠΑΟΚ επί Σαββίδη και παλεύουμε (δεν ξέρω γιατί) να τον βαφτίσουμε Φέργκιουσον. Κακός δεν είναι, αλλά δε χρειάζεται τόση βιασύνη.

Για Ηρακλή και Άρη η κατάσταση είναι σε τεντωμένο σπάγγο. Ο  Γηραιός, πήρε παραπάνω απ’ όσα άξιζε στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, ίσως κάτι από αυτά που του χρωστάει η τύχη του φέτος. Κάτι χαζά για «κυανόλευκες πανοπλίες» τα ακούω βερεσέ, ότι δηλαδή αν ο Μπεργκ στο ογδονταφεύγα έβαζε την κεφαλιά σε κενή εστία, ο Ηρακλής θα ήταν μικρή ομάδα και τώρα που την έχασε είναι μεγάλη; Παλεύουν κάποιοι από τους παίκτες, βαριούνται κάποιοι άλλοι, περιορισμένο το κουμάντο του προπονητή που δεν φαίνεται να έχει πολύ λόγο στο ποιοι παίζουν και για πόσο. Όσο για τις ατασθαλίες του παρελθόντος, ο Καγιούλης βαράει τρίποντα στη λήξη κάθε φορά που πλησιάζει το «μείον τρεις βαθμοί» και μέχρι στιγμής έχει ρέντα, η οποία όμως δεν νομίζω να κρατήσει για πάντα.

Στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο με την έλευση Κωστένογλου (και των Αγίων και Αγγέλων που τον περιβάλλουν, αμήν) φαίνεται ότι ο Άρης κερδίζει και οι από πάνω ζορίζονται με ή χωρίς απώλειες. Αλλά αυτό είναι κάτι λιγότερο από τη μισή αλήθεια καθώς ο Άρης εξακολουθεί να παίζει κάποιο άλλο άθλημα. Αν στήσεις ένα δίχτυ ένα μέτρο ύψος στη σέντρα και το αφήσεις εκεί για όλο το παιχνίδι, ανάθεμα αν θα ακουμπήσει δύο φορές τη μπάλα, αφού οι πάσες αποτελούν μυστήριο άλυτο για του ποδοασφαιριστές του Θεού του πολέμου. Μεγάλο χαβαλέ έχει το μπινελίκι που πέφτει εδώ πάνω ανάμεσα στο τωρινό και το προηγούμενο τεχνικό τιμ με τους μεν να κατηγορούν τους δε, ότι είναι άσχετοι από εργομετρικά και φυσική κατάσταση.

Στάμπας

Advertisements